De man met het gouden hart: mijn buurman Sietze

januari 25, 2017 Marc Hut

Afwijzing. Sollicitatie. Afwijzing. Gesprek. Afwijzing… Zo gaat dat sinds kort in mijn leven. Na ruim 20 jaren niet te hoeven solliciteren ben ik een moderne werkzoekende. Ondertussen doe je je best in te loggen op de alweer niet bereikbare uwv. Je geeft drie sollicitatietaken¬†door en ziet dat het UWV het schijnbaar niet lukt de takenteller op nul te krijgen. Ups & downs dus. Vooral ook leuke ups: opleidingen en leren!¬†

 

Hoe nu verder? 44 jaar en te oud, senior maar niet de ervaring vereist. Een van de tweehonderd kandidaten? Werk zoeken: het is lastig. Online vacatures waar je op reageert maar er vaak alleen op staan om voor reclamedoeleinden. Je gaat al gauw bij de pakken neerzitten maar dat is het laatste dat je moet doen.

 

En als ik zo mijmer en wegzak in het zwarte ‘niets’ denk ik aan mijn buurman Sietze. Sietze is een bestel- en bezorgdienst begonnen. Zomaar. Sietze leefde er in zijn jonge jaren misschien iets teveel op los. Een makkelijk leven: hij heeft het niet altijd gehad. Maakte meer dan te veel ellende mee en belandde bijna in het afvoerputje van de maatschappij maar wist daar op wilskracht aan te ontsnappen.

 

Die Sietze. Sietze zit niet bij de pakken neer. Sietze onderneemt. Met zijn bestelautootje bezorgt, verhuist en haalt hij het voor je. Niet voor het geld. Nee, daar gaat het hem niet om. Sietze heeft een gouden hart. En een gouden hart, dat deel je. Zo doet Sietze dat. Daar hoeft hij niet over na te denken. En sietze denkt ook niet in ‘ik-vorm’. Sietze is ‘wij’ en ‘ons’: Hij denkt aan anderen.

 

Leken we allemaal maar wat meer op mijn buurman Sietze. Dan kwam het wel goed met deze maatschappij…

www.marchut.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.